سلام دوستان. سال نوی همگی مبارک. امیدوارم سال خوبی رو شروع کرده باشین.
قبلاً گفته بودم که در حال ترجمۀ یکی از کتابهای آیزاک با عنوان Buy Jupiter and Other Stories هستم. چند وقت پیش تصویری که برای جلد این کتاب طراحی کرده بودم رو توی فیسبوکم کذاشته بودم که میتونین اون رو در زیر ببینید:

یکی از دوستانم به این نکته اشاره کرد که واژۀ «برجیس» یه واژه عربیه و واژه ای که برای نامیدن این سیاره در زبان فارسی استفاده میشه، «مشتری» هست. 
خیلی غافلگیر شدم. تقریباً 25 ساله که مطالعۀ آماتوری نجومی دارم و خیلی به خودم میبالیدم که نام فارسی همۀ سیاره ها رو می دونم و استفاده می کنم. بلافاصله توی چند تا فرهنگ لغت جستجو کردم و توی فرهنگ لغت عمید، صراحتاً عنوان شده بود که برجیس یه واژۀ عربیه. 
اما جالب یا شاید هم ناامید کننده اینه که «مشتری» هم یه واژۀ عربی و بر وزن مفتعل هست. واژه هایی که برای نامیدن این سیاره در زبان فارسی استفاده میشه، هرمز، اورمزد و زاوشه!
من به دو دلیل واژۀ برجیس رو نگه می دارم. 
نخست اینکه سه واژۀ فارسی بار معنایی خودشون رو از دست دادن و اگه کسی از این واژه ها حتی با پیشوند «سیاره» استفاده کنه (مثلاً بگه سیارۀ هرمز یا سیارۀ زاوش) باز هم من متوجه منظورش نمیشم. بنابراین استفاده از واژه های فارسی با منطق ترجمۀ من جور در نمیاد.
دوم اینکه واژۀ برجیس نسبت به مشتری برتری داره. چون مشتری معنایی دو گانه داره و به معنی خریدار هم هست، اما واژۀ برجیس فقط تداعی کنندۀ سیارۀ پنجم منظومۀ شمسی هست و استفاده ازش اولویت داره.
فقط متأسفم برای زبان فارسی که واژه های بیگانه بار معنایی بیشتری از معادل فارسی شون برای ما پیدا کردن!